خاطراتی از سردار شهید مهدی فرودی

ناصر محمدی: 
عملیات کربلای چهار چند روزی به تأخیر افتاد. ما دیدیم چند روزی است که مهدی فرودی در بین بچه ها نیست. وقتی جویا شدیم گفتند: چون همسرش قرار بوده وضع حمل کند به مشهد رفته است. وقتی به مشهد می رسد خانمش را به بیمارستان می برد و بستری می کند چون وضع حمل خانمش دو سه روز به طول می انجامد، از خانمش قبل از اینکه وضع حمل کند خداحافظی کرده و خودش را به جبهه می رساند تا در عملیات شرکت کند. و در همین عملیات به شهادت می رسد.

سعید رئوف: 
در عملیّات کربلای 4 قرار بود دو تا از گردانهای لشکر پنج نصر به نام حزب ا... و ثار ا... به خط بزنند. وقتی گردانها به خط زدند با مقاومت عراقی ها روبرو شدند، موانع هم زیاد بود و خط شکسته نشد . تعدادی از نیروها شهید شده بودند و تعدادی هم مجروح، که توانسته بودند عقب بیایند . فکر می کنم، قبل از نماز صبح بود که آقای فرودی عقب آمده بود و می گفت : یک تعدادی از شهداء مانده اند ، ما برویم کمک کنیم تا شهدا را به عقب بیاوریم . در آنجا سردار قالیباف ، آقایان صفاوردی ، موسوی و ... بودند . ایشان آمد خداحافظی کرد و گفت : من می روم بچّه ها را می آورم . ما تعجّب کردیم که چرا با خداحافظی می رود . تا آنجایی که من یادم است کسی موافق نبود که ایشان برود و شهداء را منتقل کند ولی خودش گفت که : بچّه ها التماس می کردند که ما را به عقب ببرید . من آمدم به شما خبر بدهم . بیایید کمک کنید ، یک تعدادی از بچّه ها را عقب بیاوریم ، ایشان سریع رفت یکی از نیروها می گفت : کمک کردند یکی ، دو نفر از شهداء را یک مقداری عقب تر آوردند . ظاهراً تیر اوّل به پایش اصابت می کند و به زمین می افتد و بعد هم ترکش خمپاره به ایشان اصابت می کند و به شهادت می رسد .

سیداحمد رحیمی: 
یک روز آقای فرودی به ما گفت : من تصمیم گرفته ام که ازدواج کنم . اگر صلاح می دانید بیاید به اتفاق هم به فردوس برویم ( ایشان بچه فرودس بود ) به اتفاق به فردوس رفته و چند روزی را در آنجا بودیم . یک روز به اتفاق به روستای کوچکی در محدوده فردوس رفتیم و وارد یک خانه بسیار محقری شدیم و ایشان حرفهایش را گفت : و خیلی ساده کار تمام شد و من ندیدم که فرودی مجلسی بگیرد . خیلی عادی خانمش را عقد کرد و به خانه مادرش آورد و در منزل ایشان زندگی خود را آغاز کرد .

رمضان رحیمی: 
سال53 یا 54 یادم هست که آقای فرودی یک سری کتاب آورد و در چاه منزل ما مخفی کرد، بعداً هم توسط ساواک به اتفاق آقای حقیقت نیا و برادرم دستگیر شدند و پس از 48 ساعت که بازداشت بودند به دلیل این که ساواک نتوانست از این ها مدرک و سندی بگیرد آنها را از زندان آزادکردند.

ناصر غزالی پور: 
اولین باری که به صورت رسمی از طرف آقای فرودی به من اعلام شد که شما باید این کار را انجام بدهی(راهپیمایی خواهران در تاریخ 56/10/17 بود که از میدان شهداء قرار بود به سمت چهارراه خسروی انجام شود )، قرار شد ما نقش انتظامات و حفاظت از خواهران را به عهده بگیریم. راهپیمایی با حضور 100 الی 150 نفر از خواهران شروع شد . یک پرده ای هم که روی آن نوشته شده بود( ما خانواده های زندانیان سیاسی، خواهان آزادی مبارزان دربند هستیم) را در پیشاپیش خود حمل می کردند . مقداری که رفتند، نیروهای شهربانی و ساواک حمله کردن، که بلافاصله ما خواهران را متفرق کردیم و تعدادی از این خواهران هم دستگیر شدند .

حمید پارسایی: 
روز 17 دی ماه سال 56، خانم ها در مشهد یک راهپیمایی را سازماندهی کردند و از میدان بیت المقدس به طرف چهارراه خسروی و از آنجا به طرف چهارراه شهداء و میدان شهدا رفتند. که آقای فرودی در این حرکت نقش عمده ای داشت . در این روز تعدادی از این خانم ها دستگیر شدند . وقتی فرودی از این قضیه مطلع شده بود سراغ من آمد و گفت : باید کاری کرد . در حالی که آن موقع ما سن و سال زیادی نداشتیم اما تصمیم گرفتیم که به منزل آیت ا... میرزا جواد آقای تهرانی که آن زمان در بازار سرشور بود برویم و ایشان را از دستگیری این خواهران توسط ساواک مطلع سازیم . وقتی به منزل حضرت آیت ا... وارد شدیم ، دیدیم داخل یک اتاق کوچکی نشسته است ، موضوع دستگیری خواهران را با ایشان در میان گذاشتیم. ابتدا حضرت آیت ا... تهرانی مقداری گریه کرد و بعد با دیگر آقایان حوضه، تماس گرفتند و سرانجام به خاطر فشارهایی که از طرف علماء وارد شده بود خواهران آزاد شدند .

سیداحمد رحیمی: 
من یادم هست که در مشهد دوره خدمت آموزش سربازی را می گذراندم. عصرهای جمعه، جلسه ای بود که مقام معظم رهبری در مسجد امام حسن (ع ) در خیابان دانش داشتند . آقای فرودی دوستان را تشویق می کردند که در این جلسه شرکت کنید . حتی به من می گفت : شما با همین لباس سربازی در این جلسه شرکت کنید . من چندین جلسه با لباس در جلسه مقام معظم رهبری شرکت کردم تا اینکه یک روز، آقایی من را بیرون از جلسه صدا کرد و گفت : این جا چکار می کنی ؟ گفتم : آمده ام نماز بخوانم . گفت : چرا این جا؟ مگر مسجد قحطی است ؟ گفتم : این جا در مسیر پادگان است و به پادگان نزدیک می باشد . آمدم این جا نماز خواندم و بعد هم چون سخنرانی بود نشستم و گوش کردم . گفت : برو دفعه آخرت باشد که در این مسجد می آیی .

سیداحمد رحیمی: 
روزی قرار بود مقام معظم رهبری را که تبعید شده بودند به مشهد بیاورند و در دادگاه محاکمه کنند. آقای فرودی از طریق خواهرشان ، خواهران زیادی از جمله خانم من و دیگر بستگان را آماده کرده بودند که اینها را ببرند مقابل دادگستری و سعی کنند که آنها را در آن جلسه شرکت دهند . با دیدن این تعداد خواهر، دادگستری وحشت کرده بود و در آن روز دادگاه برگزار نشد .
یادم هست برای اولین بار با فکر و اندیشه امام توسط کتاب حکومت اسلامی که توسط مهدی فرودی در اختیار من قرار گرفت آشنا شدم . وقتی فرودی این کتاب را به من داد گفت : این کتاب را بخوان ، اما مواظب باش که ساواک متوجه نشود که اگر این کتاب دست ساواک بیافتد صاحب آن جان سالمی بدر نمی برد . وقتی من این کتاب را خواندم آنجا دریافتم که چگونه دین می تواند جامعه را هدایت و رهبری کند و این که نقش رهبری در یک نظام سیاسی چگونه مؤثر است .

یادم است یک دفعه یکی از دوستان ما توسط ساواک دستگیر شده بود و بر حسب اتفاق، نگهبان سلول ایشان، یکی از سربازهای آشنا بود. آن دوست با نامه ای به مهدی فرودی می نویسد که خلاصه اینجا ما را زیاد اذیت کردند و بعضی بچه ها را لو داده ام و این نامه توسط آن سرباز به فرودی تحویل می شود. یادم است که آقای فرودی به منزل ما آمد و گفت : فلانی مشهد را ترک کن که اسم شما هم لو رفته است و احتمال دارد که سراغ شما هم بیایند در ضمن علی رغم این که، ایشان در فشار مالی بود به من گفت : اگر پول لازم داری بگو تا برات تهیه کنم . بعد هم توجیه کرد که سریع به تهران بروم .

سیداحمد رحیمی: 
یک روز مهدی فرودی به من گفت : الان بهترین موقعیت است که شما بیایید و از این فضای باز سیاسی که ایجاد شده استفاده کنید و خواست در کتاب فروشی که راه اندازی کرده بود، کار کنم . من هم هرگز به خود جرأت نمی دادم که به ایشان بگویم نه . مدت زیادی من در این کتابخانه مشغول فعالیت بودم و مسئولیت کتابخانه را برعهده داشتم .
من برای اولین بار مهدی فرودی را در سال 53 که از زندان آزاد شده بود دیدم . یادم است که ایشان بسیار لاغر و نحیف شده بود چون دوستانی که قبل از زندان با ایشان آشنایی داشتند عنوان می کردند که، فرودی این گونه نبوده است . چهره ایشان را که دیدیم خیلی متاثر شدیم وقتی ایشان از باز جوییها و مصائبی که بر سر ایشان آمده بود برای ما تعریف می کرد، ما اصلاً باورمان نمی شد که ایشان چگونه توانسته بود این همه شکنجه را تحمل کند و دست از هدفش که مبارزه بود بر ندارد. در همان جلسه اول، یک سری از کتابهایی که دستش بود را به ما داد و ما رفتیم و آنها را مطالعه کردیم .

سعید رئوف: 
یادم هست در مدرسه علمیه ای که ما تحصیل می کردیم یک روز اعلام کردند که مقلدین آقای خویی و آیت ا... میلانی خودشان را معرفی کنند که می خواهیم به هر کدام، یک رساله ای بدهیم . این کار تا آن روز مرسوم نبود . ساواک بدینوسیله می خواست مقلدین حضرت امام را شناسایی کند. این کار صورت گرفت و به فاصله کمتر از یک هفته مقلدین حضرت امام (ره ) را دستگیر کردند و در مدرسه رعب و وحشت عجیبی افتاده بود .

سعید رئوف: 
در مدرسه علمیه که بودیم یادم است مهدی فرودی به اتفاق یکی دو نفر از دوستانش یک تئاتری در مدرسه اجرا کردند. یک نفر، نقش آمریکا و یک نفر نقش شاه و یک نفر هم نقش ملت را بازی می کرد. این تئاتر خیلی شیرین و خنده دار بود. در عین حال آمریکا را نشان می داد، که دارد شاه را باد می کند دکمه پیراهنش را فشار می داد و یکی هم تلمبه می زد. شاه باز بلافاصله آن کلاه آمریکا که سرش بود یواش یواش دکمه را،می چرخاند و آهسته بادش خالی می شد. می خواست بگوید هر زمان آمریکا اراده بکند شاه باد و خالی می شود. بعد از پیروزی انقلاب ما این تئاتر را در مسجد محله مان اجرا کردیم .

ناصر محمدی: 
اولین تظاهراتی که در روز 17 دی ماه سال 59 توسط زنان در مشهد شکل گرفت به همت مهدی فرودی و دوستانش بود این راه پیمایی از فلکه آب مشهد شروع شد و یک پرده بزرگی که روی آن نوشته شده بود (( ما خواهان آزادی زنان در بند هستیم )) در جلوی تظاهر کنندگان حمل می شد. ما یک دوربین مخصوص تهیه کردیم و آن روز اولین عکسی که تهیه شد به خارج از کشور ارسال گردید و در بین مطبوعات چند کشور خارجی ،از جمله سوریه تصویر این عکس چاپ شده بود .

سعید رئوف: 
در سال 1354 در مدرسه علمیه موسی بن جعفر مشغول تحصیل شدم در آن مدرسه مهدی فرودی به عنوان استاد ادبیات و در واقع معلم انشاء ما بود. خودش نیز سن و سال کمی داشت .از روز اول که ،با ایشان آشنا شدم از وضعیت فکری و فرهنگی خودش با ما صحبت می کرد . یادم است یک روز دو عدد کتاب به ما داد که برویم و مطالعه کنیم و کتابها را به صورت خلاصه نویسی تحویل بدهیم . وقتی این کار را انجام دادیم بعد کم کم گفت: شما باید کارهای غیر مطالعاتی انجام دهید . 
یادم است یک دفعه که ساواک مهدی فرودی را دستگیر کرده بود ، در غیاب ایشان مادرش اعلامیه های حضرت امام (ره ) را می برد و در گوشه باغچه منزل مخفی می کند. مهدی تعریف می کرد که، وقتی ساواک ما را اذیت کرد یک روز به منزل آمدند و مقابل مادرم مقداری به من تشر زدند و گفتند : ما این را اعدامش می کنیم . خلاصه اگر اعلامیه و چیز دیگر دارد بگو . مادرش تحت تأثیر قرار می گیرد و می گوید یک تعداد اعلامیه بوده من آن را در باغچه مخفی کرده ام . ساواک اعلامیه ها را زیر خاک بیرون می آورد ، در حالی که همه پاره پاره شده بودند .

حسن زارع حیدر آبادی: 
یادم می آید در یکی از دستگیری های فرودی توسط ساواک ، من در منزل ایشان حضور داشتم که رئیس یا معاون ساواک به منزل ایشان آمدند و ابتدا به جستجو پرداختند تا شاید بتوانند مدرک و یا سندی را پیدا کنند. بعد هم ایشان را با خود بردند و حدود یک ماهی به طول انجامید تا برگشت وقتی از زندان آزاد شده بود ، بدنش بسیار نحیف شده بود و آثار شکنجه کاملا مشهود بود اما در عین حال در برخورد با مادر و دیگر اعضای خانواده چهره ای مصمم و با روحیه او خود نشان می داد . ظاهرا یکی از کسانی که در ارتباط با فرودی دستگیر شده بود، یک قسمتی از کارها و اسناد و مدارک و اعلامیه ها را لو داده بود به همین دلیل مأموران ساواک شاه، وارد خانه شده بودند .اگر چه قبلا اسناد و مدارک به محل دیگری انتقال داده شده بود . مأمور ساواک وقتی دید مادر فرودی بی تابی می کند گفت : نگاه کن مادر ، من هیچ چیز همراهم ندارم . این بچه شما آن جا مهمان ما است، کارش نداریم. ما فرزند شما را خیلی عادی آوردیم که شما صادقانه هر چه هست به ما بگویید تا منجر به آزادی مهدی شود . مهدی هم با ایماء و اشاره مقداری به مادر فهماند که یک وقتی عاطفه مادری غلبه نکند و اطلاعاتی را لو بدهد . این مأمور برای اینکه صحنه را طبیعی جلوه دهد در خواست آب کرد . خواهر مهدی رفت که لیوان آبی بیاورد وقتی آب آورد گفت : نه از همین شیر حیات آب می خورم . این مأمور تا خم شد که آب بخورد اسلحه زیر کتش مشاهده می شود. مادر فرودی تا این صحنه را دید به آن مأمور گفت : شما دروغ می گویی . شما ظاهر سازی می کنی . این اسلحه چیست که به کمرت بسته ای ؟ مهدی به مادرش گفت : مادر چیزی نیست این را برای حفاظتش آورده بعد از زیر زمین بالا آمدند و گفتند : این اتاقها متعلق به چه کسی است ؟ پدرم گفت : این جا ما مستأجر هستیم و در این دو اتاق زندگی می کنیم . گفت : می توانیم این دو اتاق را ببینیم ؟ پدرم گفت : بله نگاه کنید . عکس مرحوم آیت الله بروجردی روی دیوار اتاق منزلمان نصب بود مأمور پرسید این عکس کیست ؟ نکند عکس خمینی است ؟ چون اینجا پایگاه طرفداران خمینی است . پدرم گفت : این عکس آیت الله بروجردی است .

سیداحمد رحیمی: 
یک دفعه آقای فرودی دو جزوه که یکی رویش نوشته بود تحلیل و دیگری هم مواضع گروه ها در زندان بدست آورده بود. وقتی ما این جزوه ها را مطالعه کردیم ، دیدیم خیلی جالب است، زیرا مواضع ضد روحانیت و ضد انقلابی که این گروها در زندان داشتند به قلمی زیبا نوشته شده بود .این جزوه ها برای رسوا کردن منافقین خیلی خوب بود. نمی دانم با کدام یک از آقایان روحانی تماسی مبنی بر چاپ این جزوه ها گرفتند که مورد موافقت قرار گرفت . ابتدا این جزوه ها توسط یکی از دوستان تایپ شد و بعد باز بینی کردیم و اشکالات ویراستاری را بر طرف کردیم . طرح روی جلدش را هم به یکی از دوستان که سلیقه خوبی در طراحی داشت دادیم که طرح زیبایی کشیدند . جلد هر دو را قرمز چاپ کردیم که نسبت به این گروها احساس خطری بشود . حدود بیست هزار چاپ کردیم . حتی پول چاپ کتا بها را نداشتیم که پرداخت کنیم. چک دادیم و بعدا وجه آن را پرداخت کردیم. این کتابها را به محل نماز جمعه می بردیم و می فروختیم و یا مقابل دانشگاه می بردیم که خیلی هم شلوغ می شد و حزب الله می آمدند و دسته ، دسته از ما می خریدند . این کتابها در آن مقطع تأثیر زیادی در روی جوانها داشت زیرا مواضع منافقین ، حزب توده ، نهضت آزادی ، و جبهه ملی در زندان بود . یک روز آقای فرودی به من گفت : فلانی بیا این کتابها را ببریم، در تهران بفروشیم . ایام تابستان بود و ما کتا بها را در کارتن بسته بندی کردیم و به تهران بردیم و دو نفری رفتیم مقابل دانشگاه تهران کتابها را بساط کردیم. در طی دو ساعت، دو هزار از این کتابها در آنجا بفروش رفت . بعد یک نفر آمد و گفت: آقا، سریع کتابها را جمع کنید و بروید که به ما اطلاع داده اند که تا نیم ساعت دیگر منافقین می آیند. بقیه کتابها را برداشتیم و به قم رفتیم. و در آنجا هم اکثریت کتابها را فروختیم و بقیه را به مشهد برگرداندیم .

ناصر غزالی پور: 
یکی دو روز قبل از روز کارگر، آقای فرودی مقدار زیادی پوستر آورد و گفت: که فردا باید برویم و اینها را توزیع کرده و بچسبانیم، این پوستر ها به مناسبت روز جهانی کارگر تهیه شده بود و در این پوسترها جملاتی از حضرت امام خمینی (ره) که درباره کارگر فرموده بودند: خداوند خودش کارگر بود، پیغمبر ما دست کارگر می بوسید نوشته شده بود.

سیداحمد رحیمی: 
زمان انقلاب من معلم بودم و در طرقبه خدمت می کردم یک روز آقای فرودی به من گفت: برای طرقبه چه کار کردی؟ گفتم: فعلاً که مسئولیت کتاب فروشی را به عهده دارم و به امور دیگر کمتر می رسم. گفت: باید فعالیت بیشتری بکنید. قرار شد به اتفاق چند نفر از دوستان اولین راهپیمایی را در طرقبه راه اندازی کنیم. از ایشان در خواست کمک کردیم. ایشان محمد پارسا را ( که بعد فرمانده سپاه فردوس شد ) به من معرفی کرد. ایشان خط خوبی داشت. خدمت ایشان رسیدیم و گفتم : ما یک برنامه راهپیمایی در طرقبه داریم. لطف کنید یک چیزی بنویسید. گفت: فردا بیایید اگر رسیدیم برایتان تهیه می کنم. فردا که رفتم، دیدم یک بسته بندی بزرگی به من داد. وقتی بسته را باز کردم، دیدم دو عدد پرونده است. بعد خدمت آقای فرودی رسیدیم و گفتیم: ما آنجا مشکل سازماندهی داریم. گفت: مشکلی نیست، خودت می توانی حل کنی. فقط یک سخنران را من برای شما دعوت می کنم، به هر جهت یکی از برادران روحانی را معرفی کردند که ما خدمت ایشان رسیدیم و با ایشان دیدار و صحبت کرده و قرار گذاشتیم که خودشان به طرقبه تشریف بیاورند و در پایان راهپیمایی در مسجد جامع سخنرانی کند. در ضمن، روز قبل از راهپیمایی یک مقدار تراکت مبنی بر راهپیمایی آماده کرده بودیم و به دانش آموزان و دوستانی که اعتماد داشتیم تحویل دادیم و بدین وسیله تا حدودی جو را آماده کردیم. خوشبختانه یک راهپیمایی عظیمی برگزار شد که برای نیروی انتظامی غیر منتظره بود. حدود نیم ساعت ،جلسه سخنرانی به طول انجامید. این راهپیمایی زمینه بسیار خوبی را در مردم طرقبه ایجاد کرد.

سید مهدی رحیمی:
یک نفر بود که برادرش جزء چریک های فدایی خلق بود وقتی احساس کرده بود ، قرار است به انقلاب ضربه بزنند با آقای فرودی تماس گرفته و قضیه را مطرح کرده بود و با کمک آقای فرودی رفتند و آن لانه فساد را با همکاری نیروهای سپاه از بین برده و افرادش را دستگیر کردند.
یادم است که در زمان ریاست جمهوری بنی صدر یک روز صبح اطلاع پیدا کردیم که ظاهراً به خاطر پیروی از بنی صدر مغازه های مشهد تصمیم گرفته اند که مغازه ها را باز نکنند. آقای مهدی فرودی بلافاصله کسانی را که در جاهای مختلف می شناخت که در خط امام و رهبری هستند در جریان امر، قرار داد و از آنها در رابطه با اقداماتی که باید انجام شود ،نظر خواهی کرد . سرانجام به این نتیجه رسیدندکه تعدادی اسپری تهیه کنند و هر چند نفر از یک خیابان شروع کنند و روی درب یا شیشه مغازه هایی که بسته است یک علامت مخصوصی بگزارند. در ضمن به همه نیروها سفارش کرد که وصیت نامه های خود را بنویسند . چون موقعیت حساس و خطرناکی بود . من یادم است که به اتفاق فرودی و چند نفر دیگر، از دوستان از میدان شهداء وارد خیابان امام خمینی (ره) شدیم و مغازه هایی را که بسته بودند، علامت مخصوصی از قبیل ضربدر ، نقطه و .... مشخص می کردیم . بعضی از مغازه دارها می پرسیدند که این کارها چیست ؟ اینها کیستند ؟ می گفتیم : بعداً متوجه می شوید . به ایستگاه سراب که رسیدیم یک مغازه ای را که می خواستیم علامت بزنیم صاحب مغازه آمد و گفت : چه کار میکنید ؟ گفتیم داریم علامت می زنیم تا شماها را بشناسیم که چه کسانی هستید . گفت : چرا این کار را میکنید ؟ بیائید مغازه را آتش بزنید . آقای فرودی گفت : چرا آتش بزنیم، جمهوری اسلامی نیاز به این امکانات دارد ، اینها باید باشند بعد به درد می خورند . هنوز از ایستگاه سراب چند قدمی رد نشده بودیم که بچه ها خبر آوردند که مغازه ها دارند باز می کنند . به چهار راه مدرس فعلی که رسیدیم دیدیم تمام مغازه ها باز کرده اند. ظهر آن روز ،اخبار اعلام کرد که امام خمینی (ره) حکم ارتداد جبهه ملی را اعلام کرده اند و این خبر یک شور و شعف خاصی در بچه ها ایجاد کرد . دیگر نیروها را جمع کرد و تظاهراتی راه اندازی کردند و حدود چهار، پنج هزار نفر جمع شدند ،با صدا و سیما ،تماس گرفته شد که بیایند و فیلمی از تظاهر کنندگان تهیه نمایند تا دشمنان بدانند که مردم در صحنه حاضر هستند .

حمید پارسایی: 
یکی دو عدد کتاب را که راجع به مواضع گروهها در زندان بود، فرودی چاپ و در سطح شهر مشهد پخش کرد و تعداد زیادی را هم به اتفاق دو نفر از دوستانش به تهران برده بود و در مقابل درب دانشگاه تهران به فروش گذاشته و توانسته بودند طی نصف روز دو سوم کتابها را بفروش برسانند.( این کتاب جهت شفاف کردن گروههای چپ آن موقع بسیار کارساز بود). بقیة کتابها را هم به قم برده تا در آنجا به فروش برسانند. مقابل درب مدرسة فیضیة قم، کتابها را پهن می کنند که بفروشند. عده ای آمدند و مخالفت کردند و نگذاشتند که کتابها در آنجا به فروش برسد به وسیلة یک طلبه ای، کتابها را شب، داخل یک مدرسه ای گذاشته تا فردا منتقل کنند، تعدادی از این کتابها را در قم توزیع کرد و یک تعدای را هم گذاشت که به کرمان بفرستد.

حمید نیا: 
یکی دو سال بعد از پیروزی انقلاب اسلامی مهدی فرودی از طرف وزارت امور خارجه برای بررسی ابعاد سیاسی مذهبی و اقتصادی هندوستان به آنجا اعزام شد. مبلغی هم برای هزینه به ایشان داده بودند. فرودی حدود دو عدد دفتر صد برگ، گزارش تهیه کرده بود. وقتی هم که برگشت مقدار قابل توجهی از مبلغی را که برای هزینه در نظر گرفته بودند، برگشت داده بود . مسئولین مربوطه تعجب کرده بودند که ایشان طی این مدت چگونه زندگی را سپری کرده است.

احمد رجبی باغدار:
یک انجمن اسلامی در سطح استان تشکیل شده بود و آقای فرودی از من خواست که به عنوان نماینده طرقبه در جلسات آنها شرکت کنم . وقتی وارد این جمع شدم، دیدم در این تشکل بحث روحانیت، یک بحث حاشیه ای است و نظر روحانیت و مشروعیت خیلی جائی ندارد . خودشان همه چیز را می برند و می دوختند . من با آقای فرودی مشورت کردم که آقا قضیه این طوری است . ایشان گفت : شما محکم جلویشان بایست هر گونه اطلاعیه ای که می خواهند بدهند حتماً باید به روئیت و تأیید یکی از علمای مبارز و شناخته شده مشهد برسد.

ناصر محمدی: 
یک دفعه شیشه پنجرةخانة مهدی فرودی می شکند . به دلیل سرمای زمستان خانواده ایشان می گویند : قبل از اینکه به جبهه بروی شیشه را تهیه و نصب کن . آقای فرودی در جواب خانمش می گوید :می روم، اگر بدون سهمیه دادند تهیه کرده، و می آورم اما اگر سهمیه ای باشد باید صبر کنم تا نوبت ما بشود ،زیرا من آدمی که بخواهید خارج از نوبت چیزی تهیه کنم نیستم.

علی اکبر قلی زاده:
بعد از شهادت ایشان یک روز در مسجد، محل کلاس قرآن بود و دخترم هم در مدرسه بود . به همین دلیل مجبور شدم پسر کوچکم را بخوابانم و به پسر بزرگم گفتم : اگر برادر کوچکت از خواب بیدار شد مواظب باش طرف بخاری نرود . جلسه قرآن که تمام شد سریع به طرف منزل برگشتم . چون بچه ها تنها بودند یک مقداری دل نگران شده بودم . اما وقتی درب را باز کردم ، دیدم پسرم دارد با خودش حرف می زند و خیلی خوشحال است . گفتم : مادر چیه ؟ چه شده ؟ گفت : بابا الان اینجا بود . گفتم : بابا از کجا آمده بود ؟ چه شکلی بود ؟ بعد پسرم به عکسهای پدرش اشاره کرد و گفت : اینجوری . در ادامه گفت : بابا وقتی آمد پنجره بسته بود . به پنجره زد و گفت : پسرم بیا در را برایم باز کن تا بیایم داخل. گفتم : بابا من نمی توانم چون دستم نمی رسد . بابا گفت : پسر جان بالشها را زیر پایت بگذار و بعد می توانی درب را باز کنی . من هم درب را باز کردم و بعد پدرم آمد و با من بازی کرد .

سیداحمد رحیمی: 
یک دوستی در طرقبه به نام حجت زرینی داشتم که ایشان معلم بود . ابتدا از طرفداران سر سخت منافقین بود و به شدت از آنان طرفداری می کرد . یک روز قضیه ایشان را برای مهدی فرودی تعریف کردم و گفتم که در طرقبه خیلی مزاحم ماست و نمی گذارد فعالیت کنیم .آقای فرودی گفت : به هر شکلی ایشان را نزد من بیاور. من حجت زرینی را خدمت آقای فرودی بردم. نمی دانم در گوش ایشان چه وردی خواند که کاملاً عوض شد. حجت زرینی از آن تاریخ به بعد آمد و گفت : از امروز من دیگر پوستر و عکس از منافقین نمی چسبانم و آمده ام که هر کاری که شما بگویید انجام بدهم .
بعد از انقلاب در دفتر فعالیتهای انقلابی فرودی، مشغول فعالیت بودم. یادم است که در آنجا ما بخاری کم داشتیم. ایشان رفت و یک بخاری از منزلش آورد و گذاشت و خودش به جبهه رفت. بعد از مدتی که به منزل فرودی رفته بودیم. خانم ایشان می گفت: این زمستان خیلی سرما خوردیم. چون ما یک بخاری داشتیم که نمی دانم مهدی آن را کجا برده بود.

علی طلوعی : 
یکی از دوستان برای اینکه برادر فرودی بتواند به کارهایش سرعت بیشتری بدهد یک موتور هوندا خریداری کرده بود تا در اختیار آقای فرودی قرار دهد اما جرأت اینکه بتواند این موتور را به منزلش ببرد و تحویل دهد را نداشت. تا اینکه یک روز موتور را می برد و مقابل منزل فرودی می گذارد و خداحافظی می کند و می رود. بعد که آقای فرودی از این موضوع مطلع شده بود خیلی ناراحت و عصبانی شده و به ایشان اعتراض کرده بود.
یادم است در یکی از عملیاتها، فرودی مجروح شده و مدتی در بیمارستان بستری بود. وقتی به منزل انتقال پیدا کرده بود، خانمش برای یک روز ظهر ایشان ،سوپ درست کرده بود . هنگام ظهر یکی از دوستانش وارد خانه می شود فرودی به ایشان می گوید : نهار خورده ای ؟ می گوید : نه اتفاقا خیلی هم گرسنه ام فرودی می گوید : غذا هست و غذای خود را به ایشان می دهد تا بخورند .

علی اکبر قلی زاده:
یکی از منافقین توسط دولت دستگیر شده و100 ضربه شلاق خورده بود،پس ازاینکه آزاد شده بود .یک روز خودش به منزل ما آمد وبه دست وپای آقای فرودی افتاد وگفت:آقای فرودی در جلسه حزب ،منافقین گفتند : باید آقای فرودی را ترور کنیم .چون من از دوران بچگی شمارا می شناختم. گفتم: مگر چکار کرده که ما بایدترورش کنیم. گفتند:چون آقای فرودی در حال حاضر برای خودش خانه های آنچنانی دارد وامکانات زیادی از سپاه گرفته است.من هم یک شب با توجه به تصمیم قبلی حزب،قرارشد شما را ترور کنم.همان شبی که شما با عجله از فلکه سعدی می آمدید آن شخصی که پشت سرتان بود من بودم. آن شب من مسلح بودم وفاصله کمی با شما داشتم وبه راحتی می توانستم شلیک کنم . اما به خودم گفتم:این بیچاره را که من می شناسم ومی دانم یک دوچرخه معمولی دارد وهنوز همان لباسهای ساده می پوشد وهرچه، ازآن خودش و حاصل دسترنج وزحمات شخصی خودش هست به مردم می دهد،پس چرا حزب به من گفته این بنده خدارا ترور کنم وبه همین دلیل شما را ترور نکردم.

سعید رئوف: 
یک سفری خدا توفیق داد به حج مشرف شدیم به علت جراحت هایی که داشتیم ودر حال پیاده روی در خیابان های مکه معظمه حالم به هم خورد و در خیابان افتادم . بعد از گذشت حدود دو ساعت چشم هایم را باز کردم، دیدم در جایی هستم که پارچه سفیدی رویم کشیده اند و باد سردی هم می وزد . متوجه شدم که یکی از پست های امداد می باشد . در همین هنگام دیدم فرودی جلو آمد و گفت : سعید بیدار شدی ؟ من که وحشت کرده بودم گفتم : این جا کجا است ؟ ما را کجا آوردید در آن فضای معنوی حج، بی اختیار شروع به گریه کردم . دست در گردن فرودی انداختم و با هم گریه می کردیم . بعد به من گفت : ساکت باش تا برایت خاطره ای را تعریف کنم و شروع کرد به نقل خاطره . دور خانه خدا داشتم می چرخیدم. دیدم یک پیرزنی دارد راه می رود .موفق نمی شود که طواف کند . گاهی به زمین می افتاد وزیر بغلش را می گرفتند و بلندش می کردند . با دیدن این صحنه ها ناراحت شدم و جلو رفته و پیرزن را به پشتم گذاشتم وحرکت کردم و مرتب لبیک می گفتم . این پیرزن هم هر وقت لبیک می گفت من بیشتر گریه می کردم .گفتم: خدایا مادرم را نتوانستم بچرخانم ولی این مادر را می چرخانم .هم این به اعمالش برسد، هم ثوابش برای مادرم باشد . هفت دور که تمام شد به آن پیرزن گفتم : بس است ؟گفت : پسرم هفت دور دیگر هم من را ببر . مجدد هفت دور دیگر را شروع کردم . دور پنجم یا ششم بود که به نفس نفس افتادم .خلاصه به هرشکلی بود هفت دور را زدم . می خواستم بپرسم بس است؟ بعد با خودم گفتم : اگر بگوید هفت دور دیگر ببر! نمی توانم. دیگر چیزی نگفتم و ایشان را زمین گذاشتم و گفتم : خدایا این هفت دور را به یاد پدرم بردم .

علی اکبر قلی زاده: 
یک روز خودم مریض بودم و همان شب به دکتر رفتم اما موفق نشدم داروهایم را بگیرم . صبح روز بعد به آقای فرودی گفتم: من دیشب چون دیر وقت بود موفق نشدم داروهایم را بگیرم .شما اگر می شود آنها را برایم بگیرید. حدود ساعت 9 صبح بود که متوجه شدم در می زنند وقتی درب را باز کردم دیدم همسرم داروهایم را آورده است . گفتم : شما مگر ماشین ندارید که پیاده می آیید . گفت : چرا ولی ماشین را جلوی کوچه زردی پارک کردم .گفتم : برای چه تاجلوی خانه با ماشین نیامدید ؟ گفت: ماشین مال بیت المال است و من برای انجام کارهای سپاه از مقر بیرون آمده ام . من حق ندارم ماشین را جلوی درب خانه ام بیاورم و با آن داروهای همسرم را بدهم . تا مسیری که جزء کار سپاه بود با ماشین آمدم و ما بقی آن را پیاده آمدم . گفتم : خوب پول بنزینش را حساب کنید. گفت : پول بنزین را حساب کنم، لاستیکهایش که می سابد چکار کنم ؟ چه جوری جواب خدا را بدهم ؟ نه من اینکار را نمی کنم. بیت المال اینطوری نیست که هر کسی بتواند برای خودش استفاده کند چون ما باید اون دنیا جواب بدهیم.
 
علی اکبر قلی زاده:
روز تولد امام زمان(عج)، همسرم صبح موقع رفتن به محل کارش رو به من کردند و گفتند: کارهای من امروز زیاد است. امشب تا ساعت 1 زودتر برنمی گردم. 5 دقیقه بعد از رفتن آقای فرودی صدای زنگ درب حیاط به صدا در آمد. گفتم: کیه؟ گفتند: منزل آقای فرودی؟ گفتم: بله بفرمایید. گفتند: تا دم درب تشریف بیاورید. وقتی درب را باز کردم دیدم دو نفر خانم هستند در همین هنگام یکی از آنها بلافاصله از پله های جلوی درب بالا آمد و پشت درب حیاط ایستاد و گفت: خانم ما از آموزش و پرورش آمده ایم و حتماً باید آقای فرودی را ببنیم چون کار بسیار مهمی با ایشان داریم. گفتم:‌ ایشان مسافرت رفته اند و منزل نیستند من هم اطلاعی از ایشان ندارم. حدود دو ماه است که من از ایشان اطلاعی ندارم. گفت: خانم اگر به من شک دارید و بیایید و جیبهای مرا بگردید و نگاه کنید تا مطمئن شوید. گفتم: خانم، این چه حرفی است که شما می زنید مگر من پلیس هستم که بیایم و جیبهای شما را بگردم. در همان هنگام دیدم که خانم وحشت زده و رنگ پریده شد ودستهایش می لرزید و حرکاتش نشان دهندة این بود که این خانم از منافقین است بعد من گفتم:‌ خانم برو پایین الان بچه ام بیدار می شود. با دست اشاره کردم و ایشان را بیرون کردم و درب را بستم. مدتی گذشت دو مرتبه یک خانم دیگر آمد و درب زد و گفت: منزل آقای فرودی؟ گفتم: بله ، گفت: من از آموزش و پرورش آمده ام. این دفعه درب را که باز کردم، جلوی درب ایستادم و اجازه ندادم که داخل بیاید. گفتند:‌اجازه بدهید داخل بیایم،‌ کار مهمی با شما دارم و باید با شما صحبت کنم چون باید حتماً آقای فرودی را ببینم. یا اینکه محل کار ایشان را به ما بگویید و گرنه اتفاق خیلی بدی برایشان می افتد. گفتم: ایشان نیستند و من هم اطلاعی ندارم. حدود ساعت 4 بعد از ظهر بود دیدم که یک آقایی از پله های جلوی درب بالا آمده و گوشش را به درب چسبانده و گوش می دهد. بعد از چند لحظه هم زنگ زد. گفتم: کیه گفت: اینجا منزل آقای فرودی است؟‌گفتم: بله گفت: از آموزش و پرورش آمده ایم و کار ضروری با ایشان داریم حتماً باید آقای فرودی را ببینیم. من درب را باز نکردم و از پشت درب گفتم: آقای فرودی مأموریت هستند والان در منزل نیستند و من هم از ایشان اطلاعی ندارم. گفت: خانم لطفاً درب را باز کنید من کار ضروری دارم و باید ایشان را ببینم و با ایشان صحبت کنم. گفتم: آموزش و پرورش خودشان می دانند پس اگر شما از نیروهای آموزش و پرورش هستید، چگونه نمی دانید! در همین هنگام متوجه شدم درب خانه همسایه روبرویمان باز شد واین فرد دستپاچه شد و زود رفت. من بلافاصله چادر پوشیدم و رفتم درب را باز کردم دیدم مثل اینکه همان فرد یک چیزی زیر اورکتش پنهان کرده است و چون در داخل کوچه یکی از همسایه ها مشغول اسباب کشی بود و کوچه شلوغ بود آن فرد اطرافش را نگاه می کرد و دو به شک بود. خود من هم کمی دچار اضطراب شده بودم و چون می دانستم ایشان شب دیر وقت می آیند با خودم گفتم‌ نکند اینها بفهمند و بلایی به سرشان بیاورند. پدرم آن روز، از صبح به حرم مطهر امام رضا (ع) رفته بودند. وقتی برگشتند، گفتند: دخترم، چرا ناراحت هستی؟ گفتم: از صبح دو مرتبه چند خانم به درب خانه آمده اند و بعد از ظهر هم آقایی آمده بود و من مشکوک شده ام و مهدی آقا هم چون صبح در موقع رفتن به محل کارشان گفتند: امشب دیر وقت می آیم، می ترسم. پدر گفت: جایش را بلد هستی؟ گفتم: بله گفت: بلند شو با هم به آنجا برویم و مهدی آقا را مطلع کنیم. من هم دختر را بغل کردم و همراه پدرم به آنجا رفتیم، نگهبان دم درب آنجا گفت: آقای فرودی برای خرید شیرینی بیرون رفته اند. شما چکاره شان هستید؟ گفتم : خانمشان هستم. گفتند:‌بفرمایید داخل بنشینید تا بیایند. گفتم: نه ، همین جا می ایستم. بعد آن نگهبان، دو تا صندلی آورد و ما نشستیم. وقتی ایشان آمدند گفتند: شما اینجا چکار می کنید؟ بعد ایشان را به کناری کشیدم و گفتم: صبح بعد از رفتن شما دو تا خانم آمدند و بعد از آن هم یک خانم دیگر آمد. بعد از ظهر هم یک آقایی با فلان مشخصات دم درب خانه آمدند و شما را کار داشتند. گفت: شاید از بچه های محل کار خودم بوده اند و می خواستند سربه سر شما بگذارند و بعد از بچه های آنجا پرسیدند. آنها گفتند: هیچ کدام از ما نبوده ایم. بچه های آموزش و پرورش هم طی تماس گفته بودند که از نیروهای ما نبوده اند. به ما گفتند: شما بروید من خودم می آیم. شب بچه ها تا درب خانه ایشان را رساندند که برای ایشان اتفاقی نیفتد.

علی اکبر قلی زاده:
یک روز خانمی به منزل ما آمد و از من سئوال کرد و گفت : شوهر شما پسرش را بیشتر دوست دارد یا دخترش را ؟ آن زمان دخترم سه سالش و پسرم هم تازه بدنیا آمده بود . گفتم: من نمی دانم ولی به نظر من هر دو را به طور مساوی دوست دارد . در ادامه هم سئوالهایی کرد که من متوجه شدم او مخالف ما است و می خواهد با حرفهایش مرا تحریک کند من هم در جواب می گفتم نمی دانم واطلاعی ندارم . در نهایت گفت : خوب حق دارید اطلاع نداشته باشی چون شوهرتان هیچ وقت خانه نیست . این هم شوهر شد ؟ گفتم : شوهرهایی که اینجا در خانه نیستند و فقط امکانات زندگی را جور می کنند فقط همین ها، شوهرند ؟ این را بدانید که من به شوهرم افتخار می کنم که رزمنده است و دارد خدمتی می کند و نمی توانم جلوی فعالیت او را بگیرم و بگویم در این زمان به جبهه نرود، بلکه خودم را مسئول می دانم و هر زمان بچه ام مریض شود به دکتر می برم و مشکلاتم را به تنهایی حل می کنم چون شوهرم در جای نامناسبی نرفته و افتخار می کنم که این چنین شوهر و بچه هایی را دارم و در نزد خداوند در اجر ومزد ایشان شریک هستم . وقتی همسرم از جبهه برگشتند موضوع را برای ایشان بیان کردم . همسرم گفت : ما شبها درآنجا گریه می کنیم و خودمان را روی خاکها می اندازیم که مهر زن و بچه را خداوند از ما بگیرد تا وقتی به اینجا می آییم تحت تأثیر محیط قرار نگیریم و از جبهه محروم نمانیم. الان خداوند ما را دعوت کرده و دارد صدایمان می زند و می گوید : ای مردم اول من، بعد بچه ات . اول من، بعد زن و پدر و مادرت .ما هم الان داریم کاری می کنیم که بتوانیم از این امتحان سرافراز بیرون بیاییم ولی مردم این طوری برخورد می کنند. من می دانم که شما از حرفهای آنها ناراحت نمی شوید . گفتم : بله آن خانم هر چه سئوال کرد من گفتم نمی دانم، اطلاعی ندارم. در ادامه گفت : آنها خیال می کنند من همسر و بچه هایم را دوست ندارم . چه کسی است که بچه هایش را دوست نداشته باشد ؟ من وقتی عکس اینها را می بینم دلم برایشان پرمی زند. منتهی چون خداوند مرا دعوت کرده و لبیک گفتم، من باید به لبیک خدا پاسخ بدهم و همسر و فرزندانم را به خدا می سپارم.

ناصر محمدی: 
در زمان زلزله طبس که در سال 57 اتفاق افتاد، در باغ گلشن یک ستادی تشکیل شده بود وامکاناتی که از طریق آیت ا... صدوقی از یزد و جاهای دیگر می رسید، توسط ستاد امداد، که مهدی فرودی از نیروهای فعال ستاد بود، بین زلزله زدگان تقسیم می شد .

آسیه فرودی: 
5 ساله که بودم . روزی پدرم یک پیراهن خیلی قشنگی برایم خرید و قرار بود که مرا با خودش به جایی ببرد. بعد از اینکه پیراهنم را پوشیدم، پدرم گفتند: دخترم چادرت را باید سرت کنی. (من چون روسری سرم بود). گفتم: نه، چون پیراهنم قشنگ است، دوست دارم همه ببینند. گفت: دخترم، اینطوری که بهتر است یک دفعه در آنجا چادرت را که باز می کنی همه می بینند. گفتم: نه اینطوری همه مردم کوچه و خیابان پیراهنم را نمی بینند. خلاصه در نهایت من راضی نشدم که چادرم را سرم کنم و پدرم هم به همین دلیل مرا همراه خودشان نبردند و به این صورت مرا تنبیه کردند.

علی اکبر قلی زاده :
یک روز داخل اتاق نشسته بودیم. خواهرمهدی، رو به ایشان کردند و گفتند: داداش مهدی، اگر اتفاقی برای شما بیفتد و شهید شوید، نه من سخنران هستم و نه اینکه خواهران دیگرم و نه همسرت. چه کسی می خواهد این مسائل شما را مطرح کند. ایشان گفتند: دخترم آسیه هست. شما کارتان نباشد. حالا متوجه شده ام به واقع دخترم آسیه که دارد رسالت پدرش را ادامه می دهد.

علی اکبر قلی زاده:
یک شب قبل از انقلاب، همسرم (مهدی فرودی) در موقع بیرون رفتن از منزل گفت: امشب ساعت 12 بر می گردم. اما ساعت دوازده نیمه شب که بیدار شدم، دیدم ایشان هنوز نیامده است، نگران شدم. مدتی داخل راهرو حال ایستاده بودم که متوجه قدمهای تندی در داخل کوچه شدم. در همین حین دیدم همسرم سریع درب را باز کرد و به داخل خانه پرید و گفت: خانم برق را روشن نکنید، من هستم. بعد که بالا آمد گفت: یک نفر مرا تعقیب می کرد و پشت سرم حرکت می کرد، به همین دلیل بود که گفتم برق را روشن نکنید و کمی دیرتر به خانه رسیدم.

محمد مهدی سیادت: 
خاطرم است بعد از مدتی که از خدمت آقای فرودی در سپاه می گذشت یک روز یکی از برادران به ایشان گفت : آقای فرودی چرا حقوق خود را نمی گیری؟ ایشان در پاسخ گفت :مگر سپاه حقوق می دهد . آن برادر گفت:بله ،یک سال است که حقوق نگرفته ای و بیست و چهار هزار تومان طلبکار هستی .

سیداحمد رحیمی: 
آقای فرودی یک کتاب خیلی بزرگ و قطوری تهیه کرده بود . پشت جلد کتاب داده بود بنام مهدی فرودی چ
/ 1 نظر / 44 بازدید

باسلام بچه های خود فردوس همه پاکند